Veliki režiseri se udružili da spase Kodak i celuloidnu filmsku traku kao medij.

Filmska industrija neumoljivo napreduje ka apsolutnoj digitalizaciji, što je na svojoj koži najviše osjetio nekadašnji fotografski i filmski gigant, kompanija Kodak. Naime, nekada vodeće ime u foto-video industriji prije digitalnog boom-a je sada na marginama uspjeha sa godišnjom zaradom od samo pola milijarde dolara, dok je sada već daleke 2006. godine, prije digitalizacije, Kodak zarađivao i do 134 milijarde dolara.

Ipak, čini se da se stara garda režisera odlučila pomoći Kodaku - većinski zato što su oni jedna od rijetkih kompanija koja još uvijek pravi 35mm filmove neophodne za old-school snimanje koje ne podrazumijeva digitalizaciju. Quentin Tarantino, Christopher Nolan i J.J. Abrams su tako bili dio poslovnog ugovora gdje je većina holywoodskih studija pristala da kupi određeni broj celuloidnih filmova, bez obzira da li će koristiti te trake za snimanje ili ne. Mada, zrnatost, reprodukcija boja i blage nesavršenosti filma su i dalje prednosti koje čisti digitalni snimak više ne nudi, a što određeni broj režisera traži i voli da ima u svojim filmovima.

Iako su pomalo izumiruća vrsta, ovi režiseri se i dalje trude da održe celuloidnu traku u životu - što je ironično, s obzirom da se svi digitalno snimljeni filmovi eventualno prebacuju na traku u svrhu arhiviranja, s obzirom na njegovu postojanost i stabilnost prikaza.

1/1